Geen categorie

Kunst en Uitvaartzorg

Vandaag schrijf ik een blog over: mijn moeder. Ze is altijd werkzaam geweest als beeldend kunstenaar, maar sinds kort bijzonder vrijwilligers werk hier naast verricht.

Voor iedere gelegenheid

Dankzij haar werk in de kunstindustrie kwam ze vaak in contact die op zoek waren naar een beeldje voor een speciale gelegenheid in haar galerie. Vaak waren dat vrolijke aangelegenheden: er was een kindje op komst, iemand was getrouwd, een jubileum of nieuwe woning.

Maar minstens zo vaak kwamen er mensen langs op zoek naar een beeldje met een droevige ondertoon: ziekte, een miskraam of overlijden. Men zocht troost in de beeldjes van mijn moeder, symbolen van hoop waren geliefd. Maar ook persoonlijke ervaringen vertaald in een beeldje.

Nuchtere houding

Mijn moeder had veel affiniteit met dit soort opdrachten. Ze is enerzijds heel gevoelig, medelevend en sympathiek. En anderzijds is ze heel nuchter wanneer het op de dood aankomt. Al vroeg als kind liet ze me kennis maken met de dood als thema. Maar op een manier dat het niet zo eng was als kind. ‘Als ik straks dood ben, organiseer maar een groot discofeest, ik betaal de drankjes wel.’ Vroeger vond ik dit maar een rare opmerking. ‘Dat hoort toch niet?’ zei ik dan tegen mijn moeder. Maar inmiddels snap ik dat het niet gaat om wat er wel of niet hoort. Een uitvaart hoort te passen bij een individu. En voor mijn moeder gaat het leven om geluk brengen aan andere. Ze stelt zich bescheiden op, ten dienst van een ander. Ze wordt liever niet getreurd, maar wil dat er met een glimlach aan haar terug wordt gedacht.

Troost in de kunst

Tegelijkertijd is ze geen ‘zweefteef’, zoals misschien vaak het stereotype beeld is bij kunstenaars die vaak met de dood werken. Ze blijft juist altijd erg nuchter. ‘Er is een tijd van komen en gaan’. Als een bioloog die het leven bestudeert. En juist deze houding maakt het mensen makkelijk te praten over de dood en het verlies van een naaste. Naast beeldjes ging ze eveneens gepersonaliseerde urnen maken. Haar visie was dat een urn geen traditioneel potje moet zijn. Het moet iets zijn waar je vrolijk van wordt als je er naar kijkt. Haar werk en haar houding sloten goed aan bij het verdriet van de mensen. En daar besloot ze meer mee te doen.

VPTZ en Uitvaartzorg

Sinds een aantal jaar doet ze daarom ook vrijwilligerswerk bij VPTZ. Vaak verleent ze deze zorg thuis, maar vanaf komende maand gaat ze ook bij een hospice aan de slag. Ze overweegt nu zich ook meer in te gaan zetten in de Uitvaartzorg. Iedere uitvaart is immers anders. En op de juiste manier een persooniljke draai geven aan een uitvaart vereist behoorlijk wat creativiteit. Mijn moeder zou daar goed op haar plek zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *